ADVERTISEMENT

Retrospektivna izložba, prvi put prikazana kao posthumna u Beogradu 2019. godine, djelimično izmijenjena i obogaćena, bila je u protekla dva mjeseca pred publikom u Banjaluci.

„Kada govorimo o temama smrti, patnje i bola, tu su prikladne te tamne boje. Slikao je tragediju ljudske civilizacije, prikazivao šta je jedno ljudsko biće u stanju da uradi drugome. Gledao je kao dječak leševe obješenih na Terazijama… Cijeli svoj život je prikazivao tu temu... Kroz njegov umjetnički razvoj postoje tri faze“, kaže Žana Vukičević, viši kustos Muzeja savremene umjetnosti Republike Srpske.

Prva faza je Medijala, koja je nosila mistični jezik simbola i metafora, druga se šezdesetih godina uvrštava u tokove nove figuracije, dok osamdesetih unosi postmodernizam u rad.

Video ateljea iz Pariza dio je izložbe „Figura kao izraz egzistencije“.

O umjetniku, pored slika, govore i dva filma, o tome kako je živio u Parizu i onaj koji je napravio njegov sin, o tome kako izgleda atelje kada umjetnik premine.

Jedan od najznačajnijih jugoslovenskih i evropskih slikara druge polovine 20. vijeka stvarao je turobno slikarstvo, koje kritika ocjenjuje i duboko uznemirujućim, ali sa snažnom porukom i opomenom.

„Umjetnik koji je od 1996. živio i radio u Parizu… Bio jedan od najznačajnijih predstavnika nove figuracije u evropskoj umjetnosti… Njegov cilj jeste bio da svaki posmatrač koji se nađe pred njegovom slikom ostane sa ožiljkom u svijesti, da razmišljamo o svrsi postojanja, šta treba da budemo, kako da doprinesemo ljudskoj civilizaciji, kako da se izvučemo iz zla koje izlazi iz nas nagonski. U stanju smo, prikazuje, da uradimo strašne stvari drugima“, rekla je Vukičević.

Veličković je jedinstvena stvaralačka figura koja po svojim složenim identitetskim obilježjima istovremeno pripada različitim kulturama, od srpske do francuske, pomjerio je granice percepcije jugoslovenske umjetnosti svog vremena.